Geçen haftalarda ülkenin birçok bölgesinde etkili olan zirai don, sadece meyve bahçelerini değil, umutları da kuruttu. Özellikle kayısı diyarı Malatya’da bu doğa olayı, üreticinin en büyük kâbuslarından birine dönüştü. Ağaçlar çiçek açmadan, hayaller dondu. Bir yılın emeği, bir gecede toprağa gömüldü.

Bunun üzerine Türkiye Büyük Millet Meclisi, Zirai Don Araştırma Komisyonu’nu kurdu. Komisyonun ilk durağı ise Malatya oldu. Doğru bir tercih… Çünkü bu şehirde don sadece tarımı değil, ekonomiyi, sosyal hayatı ve psikolojiyi de etkiler. Malatya’da kayısı sadece bir meyve değildir; geçimdir, umuttur, kimliktir.

Komisyon Başkanı Adem Korkmaz’ın “Halkın temsilcileri olarak sahadayız” sözü umut verici. Çünkü bu ülkede yıllardır masa başında alınan kararların, tarladaki gerçeklikle örtüşmediğini çok gördük. Şimdi mesele, bu gözlemlerin sadece not defterlerinde kalmaması, Ankara koridorlarına sıkışmamasıdır.

Toplantıya bakıldığında neredeyse herkes oradaydı: Vali, belediye başkanı, vekiller, akademisyenler, odalar, partiler... Ama gözüm birilerini aradı: Üreticiyi. Gerçek zararı bilen, hisseden, yaşayan o insanları. Çünkü bazen beş dakikalık bir üretici konuşması, saatler süren sunumlardan daha çok şey anlatır.

Zirai donla mücadele sadece tespit ve rapor işi değildir. Tarım sigortası sistemi yeniden masaya yatırılmalı, afet sonrası destek mekanizmaları hızlandırılmalı, erken uyarı sistemleri yerelden güç almalıdır. Ve en önemlisi, üretici yalnız bırakılmamalıdır.

Her rapor, bir çözüm değildir. Ama iyi hazırlanmış, niyet edilmiş, takip edilen bir rapor; bir bölgenin kaderini değiştirebilir.

Bugün Malatya’da atılan bu adım, eğer samimi bir iradeyle desteklenirse, sadece donun değil, yıllardır donmuş olan bazı bürokratik reflekslerin de çözülmesine vesile olabilir.

Çünkü bu ülkenin toprağı bereketlidir. Yeter ki biz o toprağa sadece gözle değil, kalple de bakalım.

Selçuk Dönmez
Gazeteci – Yazar

www.malatyamuhabir.com genel yayın yönetmeni