Arabayı kara saplanmış yerden çıkaramayacağımızı anlayınca çareyi taksi çağırmakta bulmuştuk. 
Beklenmedik şiddette yağan ve beklenmedik şiddette kasırga gibi tozu dumana katan tipide, felç olan bir ilçede, hiçbir aracın hareket edemediği kıyamet gibi bir ortamda çıka geldi taksi şoförü Rıfat Yıldırım… Kara batmış aracımızdaki eşyaları, can pazarının yaşandığı Darende merkezden kalkıp gelen taksiye nakil ettik. 
Bir taksinin gelmesi bile bizim için o anda kurtuluş fişeği gibiydi… Adeta bayram ediyorduk.  Gezimiz ve fotoğraf tutkumuz bir anda kâbusa dönmüştü. Kasım ayında yağar mıydı kar, hele hele böyle mi yağardı? Her taraftan kar gibi yağıyordu dostların iyi niyetli ikazları: “Bu havada gidilir miydi? Meteorolojinin uyarılarını neden dikkate almadın?” 
Neyse… Taksi geldi. Aracı burada bırakacak,  taksiye binecek ve ansızın bastıran bu korkunç tipi ve soğuktan kurtulacaktık. Taksi bizi Malatya’ya götürecekti. 
Fakat o da ne? 
Taksici de ki, “Ben sizi götürürüm, önemli değil… Velakin sizin araç buradan çıkar. İsterseniz biraz uğraşalım?” 
“Hayır”, dedik, “Dünden beni birçok kişi geldi uğraştı çıkaramadı.”  İnat etti taksici, “Ben para kazanmasam da olur. Sizi alır götürürüm ama gönlüm razı olmaz. Aracınızı gelin kurtaralım” 
Dört elden sarıldı, yol gösterdi, teknik yardım verdi, aracı iteledi, arada bir kendisi kullandı ve sonuç: Araç gömüldüğü karın içinden çıkarıldı ve düzlüğe bırakıldı. 
Kurtulmuştuk. Üstelik Malatya’ya kadar yüklü miktarda taksi parası vermekten de kurtulmuştuk! 
“Neden yaptın bunu, sen ticari bir taksicisin, bu karda kışta kıyamette hiç kimse yapmazdı.” diye sorduğumuzda şöyle cevap verdi Zaloğlu Taksi durağının esnafı taksici Rıfat Yıldırım: 
“Hayatta para kazanmaktan daha değerli şeyler var, sevap gibi… İnsanlık ölmedi! Hayırlı yollar olsun, işiniz rast gelsin” dedi ve bizi yolladı. 
İşte esnaf, işte şoför, işte insanlık!