Babalar, hayatta hep bir adım geride duran ama gerektiğinde önümüzde bir dağ gibi yükselen sessiz kahramanlardır. Onlar, çoğu zaman sevgi gösterisini kelimelere değil, davranışlara yükleyen gölgedeki mimarlardır. Elimizin küçük, yolun uzun olduğu o çocukluk yıllarında sırtımıza yüklediğimiz güvenin adıydı baba.

Bir babanın teri, kimi zaman soğuk bir betonun üstüne damlar, kimi zaman direksiyon başında sabaha kadar yollarla yarışır. Ama biz bilmeyiz, görmeyiz çoğu zaman. Çünkü o sessizdir. Çünkü o, babadır.

Bugün Babalar Günü. İçimizde burukluk varsa, belki artık yanımızda olmayan bir babanın boşluğudur bu. Onun bir tebessümünü, bir öğüdünü özlediğimizdendir. Hâlâ hayatta olan babalarımız içinse, belki de yıllardır ertelediğimiz bir teşekkürün günüdür bugün. Çünkü bazen en zor söylenen kelimedir: “İyi ki varsın baba.”

Hayat bizi büyütürken, babalar sessizce yaşlanır. Omuzlarındaki yük her yıl biraz daha ağırlaşır, ama yüzümüzdeki gülümseme için her şeye değer derler. Hiçbir karşılık beklemeden, sadece varlığımızı yeterli görerek severler bizi.

Ben de bu özel günde; evladını sırtında taşıyan, yüreğini sofrasına koyan tüm babaların ellerinden öpüyorum. Başta şehit babaları olmak üzere, yüreği evladıyla atan, ama onu belki hayatta göremeyen babaları minnetle anıyorum.

Ve diyorum ki:
Her evladın yolunda bir baba gölgesi olsun.
Ve hiçbir gölge, zamana yenilmesin…

Babalar Gününüz kutlu olsun.